غزل شماره 479 حافظ - صبح است و ژاله می‌چکد از ابر بهمنی

صبح است و از ابر بهمن ماه،قطره هاى باران فرو مى چكد؛(اى ساقى!)ساز و برگ شراب نوشى صبحگاهى را فراهم كن و جام يك منى بده.

در درياى مائى و منى گرفتار شده ام!شراب بده تا مرا از مائى و منى برهاند.[مائى و منى يعنى خودبينى و غرور و تكبّر.درياى مائى و منى تشبيه است و صبوح،هم شراب صبحگاهى است و هم مراسم و زمان نوشيدن آن.]

خون پياله را بنوش؛زيرا كه خون پياله حلال است و در كار يار باش كه شايسته ترين كار است.[خون پياله استعاره از شراب است.در ار يار باش،يعنى فقط به عشق يار بينديش.]

اى ساقى آماده باش؛زيرا كه غم در كمين ما نشسته است.اى مطرب همين آهنگى را كه مى نوازى،ادامه بده.

شراب بده؛زيرا كه چنگ سر به گوش من آورد و گفت:پند اين پير خميده قامت را بشنو و زندگى را به خوشى بگذران![مقصود از پير خميده قامت يا پير منحنى،همان چنگ است.]

پس اى ساقى،تو را به بى نيازى رندان سوگند مى دهم،شراب بده تا از صداى آوازه خوان مجلس بشنوى كه:هو الغنىّ.[هو الغنى،يعنى او بى نياز و مستغنى است،ضمن اشاره به آيه ى 26 -سوره ى لقمان،به صورت دو پهلو به كار رفته.يعنى علاوه بر مفهوم اصلى آن يعنى نسبت دادن بى نيازى به خداوند،عارف بى نياز و رها از تعلقات را نيز در نظر دارد.مى گويد:صداى آوازه خوان نيز ازبى نيازى رندان حكايت مى كند!و مى گويد:رندان،وارسته و بى نيازند!] **** دیوان حافظ بر اساس نسخه قزوینی و خانلری