غزل شماره 347 سعدی - چشم خدا بر تو اي بديع شمايل

چشم خدا بر تو اي بديع شمايل

يار من و شمع جمع و شاه قبايل

جلوه کنان مي روي و باز مي آيي

سرو نديدم بدين صفت متمايل

هر صفتي را دليل معرفتي هست

روي تو بر قدرت خداي دلايل

قصه ليلي مخوان و غصه مجنون

عهد تو منسوخ کرد ذکر اوايل

نام تو مي رفت و عارفان بشنيدند

هر دو به رقص آمدند سامع و قايل

پرده چه باشد ميان عاشق و معشوق

سد سکندر نه مانعست و نه حائل

گو همه شهرم نگه کنند و ببينند

دست در آغوش يار کرده حمايل

دور به آخر رسيد و عمر به پايان

شوق تو ساکن نگشت و مهر تو زايل

گر تو براني کسم شفيع نباشد

ره به تو دانم دگر به هيچ وسايل

با که نگفتم حکايت غم عشقت

اين همه گفتيم و حل نگشت مسائل

سعدي از اين پس نه عاقلست نه هشيار

عشق بچربيد بر فنون فضايل