غزل شماره 373 سعدی - از در درآمدي و من از خود به درشدم

از در درآمدي و من از خود به درشدم

گفتي کز اين جهان به جهان دگر شدم

گوشم به راه تا که خبر مي دهد ز دوست

صاحب خبر بيامد و من بي خبر شدم

چون شبنم اوفتاده بدم پيش آفتاب

مهرم به جان رسيد و به عيوق برشدم

گفتم ببينمش مگرم درد اشتياق

ساکن شود بديدم و مشتاقتر شدم

دستم نداد قوت رفتن به پيش يار

چندي به پاي رفتم و چندي به سر شدم

تا رفتنش ببينم و گفتنش بشنوم

از پاي تا به سر همه سمع و بصر شدم

من چشم از او چگونه توانم نگاه داشت

کاول نظر به ديدن او ديده ور شدم

بيزارم از وفاي تو يک روز و يک زمان

مجموع اگر نشستم و خرسند اگر شدم

او را خود التفات نبودش به صيد من

من خويشتن اسير کمند نظر شدم

گويند روي سرخ تو سعدي چه زرد کرد

اکسير عشق بر مسم افتاد و زر شدم