غزل شماره 520 سعدی - سل المصانع رکبا تهيم في الفلوات

سل المصانع رکبا تهيم في الفلوات

تو قدر آب چه داني که در کنار فراتي

شبم به روي تو روزست و ديده ها به تو روشن

و ان هجرت سواء عشيتي غداتي

اگر چه دير بماندم اميد برنگرفتم

مضي الزمان و قلبي يقول انک آتي

من آدمي به جمالت نه ديدم و نه شنيدم

اگر گلي به حقيقت عجين آب حياتي

شبان تيره اميدم به صبح روي تو باشد

و قد تفتش عين الحيوه في الظلمات

فکم تمرر عيشي و انت حامل شهد

جواب تلخ بديعست از آن دهان نباتي

نه پنج روزه عمرست عشق روي تو ما را

وجدت رائحه الود ان شممت رفاتي

وصفت کل مليح کما يحب و يرضي

محامد تو چه گويم که ماوراي صفاتي

اخاف منک و ارجوا و استغيث و ادنو

که هم کمند بلايي و هم کليد نجاتي

ز چشم دوست فتادم به کامه دل دشمن

احبتي هجروني کما تشاء عداتي

فراقنامه سعدي عجب که در تو نگيرد

و ان شکوت الي الطير نحن في الوکنات