آب حيات منست خاک سر کوي دوست
گر دو جهان خرميست ما و غم روي دوست
غزل شماره 104 سعدی - آب حيات منست خاک سر کوي دوست
غزلهای سعدی را با جستوجویی ساده و خوانشی دلنشین مرور کنید.
غزل مورد نظر را انتخاب کنید
غزل سعدی
آب حيات منست خاک سر کوي دوست
8 بیت · حدود 1 دقیقه مطالعه
ولوله در شهر نيست جز شکن زلف يار
فتنه در آفاق نيست جز خم ابروي دوست
داروي مشتاق چيست زهر ز دست نگار
مرهم عشاق چيست زخم ز بازوي دوست
دوست به هندوي خود گر بپذيرد مرا
گوش من و تا به حشر حلقه هندوي دوست
گر متفرق شود خاک من اندر جهان
باد نيارد ربود گرد من از کوي دوست
گر شب هجران مرا تاختن آرد اجل
روز قيامت زنم خيمه به پهلوي دوست
هر غزلم نامه ايست صورت حالي در او
نامه نوشتن چه سود چون نرسد سوي دوست
لاف مزن سعديا شعر تو خود سحرگير
سحر نخواهد خريد غمزه جادوي دوست
